چه غبارها  که بر دل بنشست بی نگاهت

نگهی ز دلنوازی به کمینه گرد راهت

ز دعای خسته جانان چه رمی غزال رعنا

که ز تیر شهسواران  به از این چه جان پناهت

همه شب به اشک شویم ز غبار صفحه دل

که مگر به مهر افتد نظری ز روی ماهت

نرسد گزندت ای شه چو گدای می نوازی

که به رسم شهنوازان بنواخت پادشاهت

ره و رسم دلربایان چو صلاح ملک می دان

بکشند و می نپرسند چه باشد هان گناهت

به سپید دیدگانم ز فراق شوخ چشمان

که سیه مباد بختی مگر ابروی سیاهت

نه رواست گر نگاهی بودت دریغ گاهی

که مدار عمر گردد ز نگاه گاهگاهت

چو نصیب غیر گردد دل و دیده ات بسوزم

که نصیب شادمان نیست مگر که اشک و آهت